Please add Image or Slider Widget in Appearance Widgets Page Banner.
If you would like to use different Widgets on each page, we reccommend Widget Context Plugin.

ทำวัตรเช้า – แปล

บทสวดมนต์ทำวัตรเช้า 

คำบูชาพระรัตนตรัย 

อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ ภะคะวา 

พระผู้มีพระภาคเจ้า, เป็นพระอรหันต์, ดับเพลิงกิเลสเพลิงทุกข์สิ้นเชิง, 
ตรัสรู้ชอบ ได้โดยพระองค์เอง

พุทธัง ภะคะวันตัง อะภิวาเทมิ 

ข้าพเจ้าอภิวาทพระผู้มีพระภาคเจ้า, ผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบาน (กราบ) 

สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม 

พระธรรม เป็นธรรมที่พระผู้มีพระภาคเจ้า, ตรัสไว้ดีแล้ว 

ธัมมัง นะมัสสามิ 

ข้าพเจ้านมัสการพระธรรม (กราบ) 

สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ 

พระสงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า, ปฏิบัติดีแล้ว 

สังฆัง นะมามิ 

ข้าพเจ้านอบน้อมพระสงฆ์ (กราบ) 

คำทำวัตรเช้า

ปุพพภาคนมการ 
(นำ) (หันทะ มะยัง พุทธัสสะ ภะคะวะโต ปุพพะภาคะนะมะการัง กะโรมะ เส) 

นะโม ตัสสะ ภะคะวะโต      ขอนอบน้อมแด่พระผู้มีพระภาคเจ้า พระองค์นั้น 
อะระหะโต                         ซึ่งเป็นผู้ไกลจากกิเลส 
สัมมาสัมพุทธัสสะ              ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง

(ว่า 3 จบ) 

 

1.พุทธาภิถุติ 
(นำ) (หันทะ มะยัง พุทธาภิถุติง กะโรมะ เส) 

โย โส ตะถาคะโต   พระตถาคตเจ้านั้น พระองค์ใด 
อะระหัง    เป็นผู้ไกลจากกิเลส 
สัมมาสัมพุทโธ   เป็นผู้ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง 
วิชชาจะระณะสัมปันโน    เป็นผู้ถึงพร้อมด้วยวิชชาและจรณะ 
สุคะโต     เป็นผู้ไปแล้วด้วยดี 
โลกะวิทู    เป็นผู้รู้โลกอย่างแจ่มแจ้ง 
อะนุตตะโร ปุริสะทัมมะสาระถิ   เป็นผู้สามารถฝึกบุรุษที่สมควรฝึกได้อย่างไม่มีใครยิ่งกว่า 
สัตถา เทวะมะนุสสานัง   เป็นครูผู้สอน ของเทวดาและมนุษย์ทั้งหลาย 
พุทโธ   เป็นผู้รู้ ผู้ตื่น ผู้เบิกบานด้วยธรรม 
ภะคะวา    เป็นผู้มีความจำเริญ จำแนกธรรมสั่งสอนสัตว์ 
โย อิมัง โลกัง สะเทวะกัง สะมาระกัง สะพรัหมะกัง, 
สัสสะมะณะ พราหมะณัง ปะชัง สะเทวะมะนุสสัง สะยัง อะภิญูญูา สัจฉิกัตวา ปะเวเทสิ 
   พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ใด, ได้ทรงทำความดับทุกข์ให้แจ้งด้วยพระปัญญาอันยิ่งเองแล้ว, 
ทรงสอนโลกนี้พร้อมทั้งเทวดา, มารพรหมและหมู่สัตว์พร้อมทั้งสมณพราหมณ์, พร้อมทั้งเทวดาและมนุษย์ให้รู้ตาม 
โย ธัมมัง เทเสสิ    พระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์ใด, ทรงแสดงธรรมแล้ว 
อาทิกัลยาณัง    ไพเราะในเบื้องต้น 
มัชเฌกัลยาณัง    ไพเราะในท่ามกลาง 
ปะริโยสานะกัลยาณัง    ไพเราะในที่สุด 
สาตถัง สะพยัญูชะนัง เกวะละปะริปุณณัง ปะริสุทธัง พรัหมะจะริยัง ปะกาเสสิ 
   ทรงประกาศพรหมจรรย์, คือ แบบแห่งการปฏิบัติอันประเสริฐ บริสุทธิ์ บริบูรณ์ สิ้นเชิง,
พร้อมทั้งอรรถะ (คำอธิบาย) พร้อมทั้งพยัญชนะ (หัวข้อ) 
ตะมะหัง ภะคะวันตัง อะภิปูชะยามิ 
   ข้าพเจ้าบูชาอย่างยิ่ง เฉพาะพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้น 
ตะมะหัง ภะคะวันตัง สิระสา นะมามิ 
   ข้าพเจ้านอบน้อมพระผู้มีพระภาคเจ้าพระองค์นั้นด้วยเศียรเกล้า 
(กราบ 1 ครั้ง เพื่อระลึกพระพุทธคุณ) 

 

๒. ธัมมาภิถุติ 

(นำ) (หันทะ มะยัง ธัมมาภิถุติง กะโรมะ เส) 

โยโส สวากขาโต ภะคะวะตา ธัมโม 
พระธรรมนั้นใด, เป็นสิ่งที่พระผู้มีพระภาคเจ้าได้ตรัสไว้ ดีแล้ว 
สันทิฏฐิโก 
เป็น สิ่งที่ผู้ศึกษาและปฏิบัติ พึงเห็นได้ด้วยตนเอง. 
อะกาลิโก 
เป็นสิ่งที่ปฏิบัติได้ และให้ผลได้ ไม่จำกัดกาล 
เอหิปัสสิโก 
เป็นสิ่งที่ควรกล่าวกะผู้อื่นว่า ท่านจงมาดูเถิด 
โอปะนะยิโก 
เป็นสิ่งที่ควรน้อมเข้ามาใส่ตัว 
ปัจจัตตัง เวทิตัพโพ วิญญูหิ 
เป็นสิ่งที่ผู้รู้ก็รู้ได้เฉพาะตน 
ตะมะหัง ธัมมัง อะภิปูชะยามิ 
ข้าพเจ้าบูชาอย่างยิ่ง, เฉพาะพระธรรมนั้น 
ตะมะหัง ธัมมัง สิระสา นะมามิ 
ข้าพเจ้านอบน้อมพระธรรมนั้น ด้วยเศียรเกล้า 
(กราบระลึกพระธรรมคุณ) 

๓. สังฆาภิถุติ 

(นำ) (หันทะ มะยัง สังฆาภิถุติง กะโรมะ เส) 

โย โส สุปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ 
สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น หมู่ใด ปฏิบัติดีแล้ว 
อุชุปุะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ . 
สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า หมู่ใด, ปฏิบัติตรงแล้ว 
ญูายะปะฏิ ปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ 
สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า หมู่ใด ปฏิบัติเพื่อรู้ธรรมเป็นเครื่องออกจากทุกข์แล้ว 
สามีจิปะฏิปันโน ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ 
สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า หมู่ใด, ปฏิบัติสมควรแล้ว 
ยะทิทัง 
ได้แก่บุคคลเหล่านี้คือ 
จัตตาริ ปุริสะยุคานิ อัฏฐูะ ปุริสะปุคคะลา 
คู่แห่งบุรุษ ๔ คู่ นับเรียงตัวบุรุษ ได้ ๘ บุรุษ 
เอสะ ภะคะวะโต สาวะกะสังโฆ 
นั่นแหละ สงฆ์สาวกของพระผู้มีพระภาคเจ้า 
อาหุเนยโย 
เป็นสงฆ์ควรแก่สักการะที่เขานำมาบูชา 
ปาหุเนยโย 
เป็นสงฆ์ควรแก่สักการะที่เขาจัดไว้ต้อนรับ 
ทักขิเณยโย 
เป็นผู้ควรรับทักษิณาทาน 
อัญชะลีกะระณีโย 
เป็นผู้ที่บุคคลทั่วไปควรทำอัญชลี 
อะนุตตะรัง ปุญูญูกเขตตัง โลกัสสะ 
เป็นเนื้อนาบุญของโลก, ไม่มีนาบุญอื่นยิ่งกว่า 
ตะมะหัง สังฆัง อะภิปูชะยามิ 
ข้าพเจ้าบูชาอย่างยิ่ง, เฉพาะพระสงฆ์หมู่นั้น 
ตะมะหัง สังฆัง สิระสา นะมามิ 
ข้าพเจ้านอบน้อมพระสงฆ์หมู่นั้น ด้วยเศียรเกล้า 
(กราบระลึกพระสังฆคุณ) 

๔. รตนัตตะยัปปณามคาถา 

(นำ) (หันทะ มะยัง ระตะนัตตะยัปปะณามะคาถาโย เจวะ 
สังเวคะปะริกิตตะนะปาฐัญจะ ภะณามะ เส.)

พุทโธ สุสุทโธ กะรุณามะหัณณะโว 
พระพุทธเจ้าผู้บริสุทธิ์, มีพระกรุณาดุจห้วงมหรรณพ 
โยจจันตะสุทธัพพะระญูาณะโลจะโน 
พระองค์ใด มีตาคือญาณอันประเสริฐหมดจดถึงที่สุด 
โลกัสสะ ปาปูปะกิเลสะฆาตะโก 
เป็นผู้ฆ่าเสียซึ่งบาป และอุปกิเลสของโลก 
วันทามิ พุทธัง อะหะมาทะเรนะ ตัง 
ข้าพเจ้าไหว้พระพุทธเจ้าพระองค์นั้น โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ 
ธัมโม ปะทีโป วิยะ ตัสฐะสัตถโน 
พระธรรมของพระศาสดา, สว่างรุ่งเรืองเปรียบดวง ประทีป 
โย มัคคะปากามะตะเภทะภินนะโก 
จำแนกประเภท คือ มรรค ผล นิพพาน ส่วนใด 
โลกุตตะโร โย จะ ตะทัตถะทีปะโน 
ซึ่งเป็นตัวโลกุตตระ และส่วนใดที่ชี้แนวแห่งโลกุตตระนั้น 
วันทามิ ธัมมัง อะหะมาทะเรนะ ตัง 
ข้าพเจ้าไหว้พระธรรมนั้น โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ 
สังโฆ สุเขตตาภยะติเขตตะสัญูญิโต 
พระสงฆ์เป็นนาบุญอันยิ่งใหญ่กว่านาบุญอันดีทั้งหลาย 
โย ทิฏฐะสันโต สุคะตานุโพธะโก 
เป็นผู้เห็นพระนิพพาน, ตรัสรู้ตามพระสุคต, หมู่ใด 
โลลัปปะหีโน อะริโย สุเมธะโส 
เป็นผู้ละกิเลสเครื่องโลเล เป็นพระอริยเจ้า มีปัญญาดี 
วันทามิ สังฆัง อะหะมาทะเรนะ ตัง 
ข้าพเจ้าไหว้พระสงฆ์หมู่นั้น โดยใจเคารพเอื้อเฟื้อ 
อิจเจวะเมกันตะภิปูชะเนยยะกัง, วัตถุตตะยัง วันทะยะตาภิสังขะตัง, 
ปุญูญังมะยา ยัง มะมะ สัพพุปัททะวา, มา โหนตุ เว ตัสสะ 
ปะภาวะสิทธิยา 
บุญใด ที่ข้าพเจ้าผู้ไหว้อยู่ซึ่งวัตถุสาม, คือ พระรัตนตรัยอันควรบูชายิ่ง 
โดยส่วนเดียว, ได้กระทำแล้วเป็นอย่างยิ่งเช่นนี้ , ขออุปัททวะ (ความชั่ว) 
ทั้งหลาย จงอย่ามีแก่ข้าพเจ้าเลย, 
ด้วยอำนาจความสำเร็จ อันเกิดจากบุญนั้น. 

๕. สังเวคปริกิตตนปาฐ

อิธะ ตะถาคะโต โลเก อุปปันโน, 
พระตถาคตเจ้าเกิดขึ้นแล้ว ในโลกนี้ 
อะระหัง สัมมาสัมพุทโธ, 
เป็นผู้ไกลจากกิเลส, ตรัสรู้ชอบได้โดยพระองค์เอง 
ธัมโม จะ เทสิโต นิยยานิโก, 
และพระธรรมที่ทรงแสดง, เป็นธรรมเครื่องออกจากทุกข์ 
อุปะสะมิโก ปะรินิพพานิโก, 
เป็นเครื่องสงบกิเลส เป็นไปเพื่อปรินิพพาน 
สัมโพธะคามี สุคะตัปปะเวทิโต, 
เป็นไปเพื่อความรู้พร้อม, เป็นธรรมที่พระสุคตประกาศ 
มะยันตัง ธัมมัง สุตวา เอวัง ชานามะ, 
พวกเราเมื่อได้ฟังธรรมนั้นแล้ว, จึงได้รู้อย่างนี้ว่า 
ชาติปิ ทุกขา, 
แม้ความเกิด ก็เป็นทุกข์ 
ชะราปิ ทุกขา, 
แม้ความแก่ ก็เป็นทุกข์ 
มะระณัมปิ ทุกขัง, 
แม้ความตาย ก็เป็นทุกข์ 
โลกะปะริเทวะทุกขะโทมะนัสสุปายาสาปิ ทุกขา, 
แม้ความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่ 
สบายใจ ความคับแค้นใจ ก็เป็นทุกข์. 
อัปปิเยหิ สัมปะโยโค ทุกโข, 
ความประสบกับสิ่งไม่เป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์ 
ปิเยหิ วิปปะโยโค ทุกโข, 
ความพลัดพรากจากสิ่งเป็นที่รักที่พอใจ ก็เป็นทุกข์ 
ยัมปิจฉัง นะ ละภะติ ตัมปิ ทุกขัง, 
มีความปรารถนาสิ่งใด, ไม่ได้สิ่งนั้น นั่นก็เป็นทุกข์ 
สังขิตเตนะ ปัญูจุปาทานักขันธา ทุกขา, 
ว่าโดยย่อ อุปาทานขันธ์ทั้ง ๕ เป็นตัวทุกข์ 
เสยยะถีทัง 
ได้แก่สิ่งเหล่านี้ คือ 
รูป ปาทานักขันโธ 
ขันธ์ อันเป็นที่ดั้งแห่งความยึดมั่น คือรูป 
เวทะนปาทานักขันโธ 
ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือ เวทนา 
สัญูญูปาทานักขันโธ 
ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือสัญญา 
สังขารูปาทานักขันโธ 
ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือสังขาร 
วิญูญาณู ปาทานักขันโธ 
ขันธ์ อันเป็นที่ตั้งแห่งความยึดมั่น คือวิญญาณ 
เยสัง ปะริญูญายะ 
เพื่อให้สาวกกำหนดรอบรู้อุปาทานขันธ์ เหล่านี้ เอง 
ธะระมาโน โส ภะคะวา 
จึงพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น เมื่อยังทรงพระชนม์อยู่ 
เอวัง พะหุลัง สาวะเก วิเนติ 
ย่อมทรงแนะนำสาวกทั้งหลาย เช่นนี้เป็นส่วนมาก 
เอวังภาคา จะ ปะนัสสะ ภะคะวะโต สาวะเกส อะนุสาสะนี พะหุลา 
ปะวัตตะติ อนึ่ง คำสั่งสอนของพระผู้มีพระภาคเจ้านั้น 
ย่อมเป็นไปในสาวกทั้งหลาย ส่วนมาก มีส่วนคือการจำแนกอย่างนี้ว่า :-

รูปัง อะนิจจัง รูป ไม่เที่ยง 
เวทะนา อะนิจจา เวทนา ไม่เที่ยง 
สัญญูา อะนิจจา สัญญา ไม่เที่ยง 
สังขารา อะนิจจา สังขาร ไม่เที่ยง 
วิญูญูาณัง อะนิจจัง วิญญาณ ไม่เที่ยง 
รูปัง อะนัตตา รูป ไม่ใช่ตัวตน 
เวทะนา อะนัตตา เวทนา ไม่ใช่ตัวตน 
สัญูญูา อะนัตตา สัญญา ไม่ใช่ตัวตน 
สังขารา อะนัตตา สังขาร ไม่ใช่ตัวตน 
วิญญูาณัง อะนัตตา วิญญาณ ไม่ใช่ตัวตน 
สัพเพ สังขารา อะนิจจา สังขารทั้งหลายทั้งปวง ไม่เที่ยง 
สัพเพ ธัมมา อะนัตตาติ ธรรมทั้งหลายทั้งปวง ไม่ใช่ตัวตน ดังนี้ 

เต (ตา)* มะยัง โอติณณามหะ 
พวกเราทั้งหลาย เป็นผู้ถูกครอบงำแล้ว 
ชาติยา 
โดยความเกิด 
ชะรามะระเณนะ 
โดยความแก่ และความตาย 
โสเกหิ ปะริเทเวหิ ทุกเขหิ โทมะนัสเสหิ อุปายาเสหิ 
โดยความโศก ความร่ำไรรำพัน ความไม่สบายกาย ความไม่ 
สบายใจ ความคับแค้นใจ ทั้งหลาย 
ทุกโขติณณา 
เป็นผู้ถูกความทุกข์ หยั่งเอาแล้ว 
ทุกขะปะเรตา 
เป็นผู้มีความทุกข์ เป็นเบื้องหน้าแล้ว 
อัปเปวะนามิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยา ปัญญาเยถาติ 
ทำไฉนการทำที่ สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ จะพึงปรากฏชัดแก่เราได้. 

(*สำหรับอุบาสก อุบาสิกาสวด) 

จิระปะรินิพพุตัมปิ ตัง ภะคะวันตัง สะระณัง คะตา, 
เราทั้งหลายผู้ถึงแล้วซึ่งพระผู้มีพระภาคเจ้า 
แม้ปรินิพพานนานแล้วพระองค์นั้นเป็นสรณะ 

ธัมมัญูจะ ภิกขุ สังฆัญูจะ 
ถึงพระธรรมด้วย, ถึงพระภิกษุสงฆ์ด้วย 

ตัสสะ ภะคะวะโต สาสะนัง ยะถาสะติ ยะถาพะลัง, 
มะนะสิกะโรมะ, อะนุปะฏิปัชชามะ, 
จักทำในใจอยู่ ปฏิบัติตามอยู่ ซึ่งคำสั่งสอนของพระผู้ 
มีพระภาคเจ้านั้นตามสติกำลัง 

สา สา โน ปะฏิปัตติ 
ขอให้ความปฏิบัตินั้น ๆ ของเราทั้งหลาย 
อิมัสสะ เกวะลัสสะ ทุกขักขันธัสสะ อันตะกิริยายะสังวัตตะตุ 
จงเป็นไปเพื่อการทำที่สุดแห่งกองทุกข์ทั้งสิ้นนี้ เทอญ 

(จบคำทำวัตรเช้า)

หมายเหตุ* คำที่อยู่ในวงเล็บต่อท้ายเช่นนี้ สำหรับผู้หญิงว่า 

Copyright © 2017. All rights reserved.